Het op hun plek vallen der dingen

Dat ik deze blog zou schrijven, dat wist ik eind vorig jaar al. Ik had de titel ook al bedacht: Hoe alles op z’n plek viel. Want dat dat ging gebeuren, daarin had ik het volste vertrouwen. Het was niet of, maar wanneer. De puzzelstukjes waren gevonden en onderweg, ze hoefden alleen nog even op hun plek gelegd te worden.

Het verzamelen der puzzelstukken
Ik wil de wereld mooier maken! Ik geloof in de komst van de Betekeniseconomie, in de kracht van ondernemen vanuit compassie, in verandering van onderaf. En ik wil meer doen dan erin geloven, ik wil eraan bijdragen. Daarom ben ik vorig jaar mensen en bedrijven gaan benaderen die toffe dingen doen. Dingen waarvan ik denk “dat wil ik ook!” en “meer, meer, meer!”. Netwerken dus. Niet op een stijve, stoffige, zoals-het-volgens-het-uwv-hoort manier. Gewoon op mijn manier. Ongedwongen, open, onvoorbereid en ontvankelijk. Dat leidde tot gezellige kopjes koffie en mooie wandelingen. Er waren wederzijdse klikken, ontluikende intenties en zelfs mooie uitnodigingen. Natuurlijk waren er ook ontmoetingen die in de eraan voorafgaande mailwisseling al sneuvelden. En dat is ook prima. Zo kon ik me richten op de gesprekken die ertoe deden.

Puzzelstuk 1: de baan waarvan ik wist ik dat ‘ie zou komen
Eén van de bedrijven die ik vorig jaar – nadat ik al mijn blokkades in het bos achter had gelaten – een berichtje stuurde, was Buro Bries. Want zeg je maatschappelijke impact, dan zeg je Buro Bries. Na een goed gesprek, was het van beide kanten even stil. En op het juiste moment legden we weer contact. Ik had ruimte, hij had een klus. Een schrijfklus, voor Corus Tenderadvies. Na de eerste opdracht volgde een tweede. De samenwerking was prettig en smaakte naar meer. Corus had mooie toekomstplannen en we zagen mij daar wel een rol in spelen. De intentie tot verdere samenwerking werd uitgesproken. En begin dit jaar werd die intentie omgezet in een contract. Inmiddels werk ik alweer een paar maanden voor Corus, waar ik me in mag zetten voor het realiseren van een nieuwe missie: alle kennis en kunde die in huis is, inzetten voor sociale ondernemingen, zodat hun impact wordt vergroot. In plaats van een baan die voor geld zorgt en daarmee faciliteert dat ik kan werken aan mijn missie, heb ik nu een baan waarmee ik werk aan mijn missie. Precies zoals ik het graag wil.

Puzzelstuk 2: hier wil ik onderdeel van zijn
Eén van de mensen die ik vorig jaar een berichtje stuurde was Kees Klomp, de Nederlandse Betekeniseconomie-goeroe. Ik volgde hem al een tijdje op de sociale media en was enorm onder de indruk van wat hij deed en vertelde. Toen hij een bericht plaatste over plannen met de Betekeniseconomie in Drenthe wist ik: dit is het moment om contact te leggen, want hier wil ik onderdeel van zijn! Tijdens een wandeling deelden we wat we deden en waarvan we droomden. Hij vertelde over het initiatief dat hij aan het opzetten was in Drenthe en dit verhaal klopte voor mij zo erg dat ik er kippenvel van kreeg. Toen hij voorstelde dat ik aan zou sluiten antwoordde ik dus met een hartgrondige Ja. Een paar maanden later kwamen we voor het eerst bij elkaar: het bestuur van de stichting Betekeniseconomie Drenthe. Inmiddels zijn we aardig op weg met het in kaart brengen van het betekenisvolle netwerk in Drenthe en vorige week vrijdag vond voor de tweede keer Betekenisvol Ontmoeten plaats. Dit werk geeft me enorm veel voldoening. Ik zie hoe het groeit – de beweging, het bewustzijn – en ik weet het zeker: dit, de Betekeniseconomie, is de toekomst.

Puzzelstukken die komen en gaan
Natuurlijk ben ik ook aan dingen begonnen die gaandeweg toch niet bleken te passen. Vanuit mijn enthousiasme zei ik Ja tegen alles wat bij me paste en bijdroeg aan mijn missie. En soms blijken dingen na een tijdje toch wat minder goed te matchen. Of had ik er simpelweg geen ruimte voor. En dat is prima. Door keuzes te maken kan ik me focussen op dat wat er het meeste toe doet. Dat ik die keuzes niet meteen maakte was goed. Ik was aan het onderzoeken, aan het ervaren, aan het leren. Ik geloof niet in ‘Wie A zegt moet ook B zeggen’, ik geloof in ‘van gedachten veranderen is een teken van voortschrijdend inzicht’. Dus dat stond ik mezelf toe.
Zo heb ik een aantal maanden wat werk verricht voor het Blue Skies Festival. Erg leuk om te doen. Mooie contacten gelegd en veel geleerd. En toen mijn agenda te vol werd en ik dus keuzes wilde maken, viel dit werk af.

Ook het leven is een puzzelstuk
Ook had ik me vorig jaar vol enthousiasme aangemeld als coach voor 365 Dagen Succesvol. Dit programma heeft mijn leven enorm verrijkt en ik wilde graag bijdragen aan net zoveel groei bij anderen. Maar na mijn zwangerschap en vervolgens mijn miskraam, voelde ik dat het tijd was om de balans opnieuw op te maken. Ik schreef er toen dit over:
“De afgelopen maanden (met eerst het zwanger zijn en daarna de miskraam) bleek het coachen steeds op de randen van mijn agenda te balanceren of er uit te vallen. Vooruit kijkend schat ik in dat dat zo blijft. Het verdriet om mijn miskraam wordt minder en zal nog even tijd en aandacht nodig hebben. Daarna gaan we het opnieuw proberen! Toen ik me vorig jaar aanmeldde voor het coachen wist ik al wel dat we een kindje willen krijgen, maar ik had niet ingeschat dat zwanger worden en zijn niet iets is wat je er …. nou ja, even naast doet, zeg maar 🙂 Dat is het voor mij in ieder geval niet. Ik wil dit proces van moeder worden alle tijd en aandacht en liefde geven die het verdient. Met mijn nieuwe baan en mijn werkzaamheden voor Betekeniseconomie Drenthe heb ik een volle agenda. Heel leuk!! En wel even genoeg, naast het moeder-worden-proces. Ik ben heel enthousiast aan het coachen begonnen. Enne… nou ja, het leven komt er even tussendoor 🙂”

Het puzzelstuk dat de hoofdrol opeiste
En dan, het puzzelstuk dat alle andere liet verbleken. Toen ik eind vorig jaar bedacht dat ik deze blog graag wilde schrijven, was ik hier al wel mee bezig. Maar dat het al zo snel zo’n grote rol zou krijgen, dat had ik niet verwacht. Ik heb het, natuurlijk, over het krijgen van een kindje. Ik hoopte van harte dit jaar zwanger te gaan worden. Het zit verwerkt in mijn jaarthema, en de visualisering daarvan. Dus ja, ik vond het al belangrijk. En ik had geen idee hóe belangrijk ik dit vond totdat het gebeurde.
Ik vind mezelf geen roze-wolken-type, maar zwanger zijn zorgde er bij mij voor dat alles net een beetje mooier gekleurd leek te zijn. Of een gouden randje had. Of …. Nou ja, wat dat roze-wolken-type betreft viel ik dus een beetje door de mand 😉
Toen ik begin januari zwanger bleek te zijn, verschoven opeens mijn prioriteiten. Nee, het is niet zo dat ze verschoven, maar één ding stak er met kop en schouders boven uit. Mijn focus was glashelder: goed voor mezelf – en daarmee voor mijn kindje – zorgen. Daar wilde ik voluit Ja tegen zeggen, en om die ruimte te creëren had ik Nee te zeggen tegen andere dingen. Dankzij die scherpe focus waren de keuzes die ik hiervoor te maken had heel duidelijk.
Deze zwangerschap eindigde helaas in een miskraam. Maar ik heb er alle vertrouwen in dat ik weer zwanger ga worden, dat het dan goed gaat en dat we volgend jaar dus ons kindje in onze armen kunnen houden. Ook dit puzzelstuk vindt zijn plekje.

Een organisch ding, die puzzel van mij
Zo ben ik het afgelopen jaar dus bezig geweest met het creëren van een nieuwe invulling van mijn leven. En al die tijd – van vorig jaar na de Nature Quest, tot de puzzelstukjes op hun plek vielen – wist ik, voelde ik aan alles: ik ben op de goede weg. Niet dat alles liep als gepland. Soms juist helemaal niet. Maar ik vertrouwde erop dat dat goed was. Dat het goed kwam. Gras groeit niet harder door eraan te trekken. Dus ik liet het komen. Ik hield voor ogen waar ik naartoe wilde. Ik bleef lijntjes warm houden. En vervolgens liet ik het weer los. Soms voelde ik haast, of bekroop de angst me, of sloeg de twijfel toe. Dat is ok, dat hoort erbij. Ik liet het er zijn, om het daarna weer te laten gaan. En weer terug te keren naar het vertrouwen. Want van daaruit groeien de mooiste dingen.
Dus ik ga door op deze weg. Er is nog zoveel te leren, te ontdekken en te doen. Uit puzzelstukken die op hun plek vallen, ontstaan nieuwe mogelijkheden. Ik blijk op meer of andere vlakken toegevoegde waarde te hebben dan ik had voorzien. En er zullen altijd A’s zijn waarop, door voortschrijdend inzicht, geen B maar een…. ach, een Q of een nieuwe A volgt.
Die puzzel van mij is dus nogal een organisch ding. De vorm ligt net zomin vast als de grootte. Ooit zou ik dat beangstigend hebben gevonden, hebben ervaren als een gebrek aan houvast. Nu geniet ik van de vrijheid. Mijn richting is duidelijk, mijn kaders zijn helder, mijn basis is stevig. En van daaruit puzzel ik een prachtig leven in elkaar.

Add a Comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *