Mijn Nature Quest – een jaar later

Het is vandaag een jaar geleden dat ik het bos uit kwam na een Nature Quest: 4 dagen alleen op een plekje tussen de bomen, met niet veel meer dan een slaapzak, een hangmat, een tarp en een voorraad water. Oja, en anti-tekenspul natuurlijk. Ik ging erin, mét een duidelijke intentie en wat gezonde spanning en zónder dat ik wist wat het me zou gaan brengen. Ik kon me niet voorstellen hoe het zou zijn, wat het zou doen: alleen, in het bos, met niets. Dat heb ik ook bewust los gelaten van tevoren. Ik ben er blanco in gegaan, zonder voorstelling, zonder verwachting.

De ruis verdween
Wat het alleen zijn in het bos met me bleek te doen, was heel bijzonder. Ik heb oprecht genoten van de natuur, en ondertussen klaarde mijn hoofd op. Door de stilte en de rust, de afwezigheid van afleiding, verdween de ruis. Ik zag wat er zich in mijn gedachten afspeelde, welke onhandige patronen ik had, hoe ik mezelf voor de gek hield. Alles werd helder en toen ik weer uit dat bos kwam voelde ik me lichter, en vrij. (Ik schreef er deze blog over.)

Veilig en vertrouwd
De intentie waarmee ik begon aan mijn Nature Quest was: de blokkade die tussen mij en mijn dromen stond achterlaten in het bos. Tijdens die dagen kwam ik erachter dat het idee dat ik een blokkade hád, ook meteen mijn enige blokkade wás. Het idee dat iets me tegen hield, bood een soort uitweg. Want als er een blokkade was dan hoefde ik niet van mijn plek te komen. Lekker veilig en vertrouwd dus. Het inzicht dat er geen blokkade was, maakte me vrij van belemmeringen en zorgde ervoor dat niets me meer tegen hield.

In beweging gekomen
En nu is het een jaar later. En ik kan oprecht zeggen dat mijn leven sindsdien behoorlijk is veranderd. De Nature Quest, de inzichten die ik in dat bos heb opgedaan en vooral de belemmerende gedachten die ik daar ben kwijtgeraakt, hebben een enorme impact gehad. Zodra ik weer thuis was ben ik in beweging gekomen. Nou ok, ik heb eerst gegeten, gedoucht, geslapen en mijn tas uitgepakt. Maar daarna ben ik de stappen gaan zetten die me hebben gebracht waar ik nu ben, die hebben geleid tot wat ik nu doe. Wat dat is? Wat ik nu doe is grotendeels waar ik een jaar geleden van droomde. En het mooie is, dat heb ik zelf gecreëerd.

Klaar om de weg te ontdekken
Niet door hele grootse dingen te doen. Ik ben gewoon kleine stapjes gaan zetten. Mijn stip op de horizon was duidelijk, en daarmee ook mijn richting. En ik was klaar om de weg ernaartoe te gaan ontdekken. Waar ik mee begon was mensen benaderen waarvan ik vond dat ze toffe dingen deden. Dingen die aansloten bij mijn missie of talenten. Contact leggen met deze mensen voelde goed. En dat was ook zo ongeveer wat ik in mijn bericht zette: “Ik vind dat je toffe dingen doet! Zullen we eens thee drinken?” Soms leidde het tot niks, soms leidde het tot een mooi gesprek en in drie gevallen leidde het tot samenwerking.

Alles gaat zoals het moet gaan
Ik bewoog vanuit het vertrouwen dat ik op de goede weg was. Zolang ik mijn stappen en beslissingen bleef afstemmen op daar waar ik naar toe wilde, zou ik de juiste mensen aantrekken en op de juiste plekken terecht komen. Ik gooide lijntjes uit, ik zond mijn intentie de wereld in en ik vertrouwde erop dat alles ging zoals het moest gaan. Wellicht klinkt dit vaag. Voor mij is het glashelder. Daar schrijf ik dan misschien nog eens een andere blog over 😊
En zo kwam ik uit waar ik nu ben. Precies waar ik zijn wil. Toen ik me, na mijn Nature Quest, vrij voelde om mijn dromen te gaan verwezenlijk, begonnen geleidelijk aan de puzzelstukken op hun plek te vallen. En daarover vertel ik jullie, zeker weten, meer in mijn volgende blog.

Add a Comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *