Bosbaden

Ik stuur mijn aandacht naar mijn zintuigen. Ik hoor de wind ruisen door de bomen en voel hem strelen langs mijn wangen. Ik hoor het fluiten van de vogels. Voel de warmte van de zon op mijn gezicht. Ruik de boslucht. En ik voel de ruimte en de rust. Om me heen. En in mezelf. En ik weet: ja *verlichtende zucht* dit is waarom ik hier ben.

Oplaadstation
De natuur stelt me nooit teleur. Als ik hier kom, vind ik wat ik nodig heb. Mijn hoofd ruimt op en ik zak in mezelf. Ik sta in contact met mijn kern, mijn energie. Rommel ruimt zichzelf op. Wat groot en lastig lijkt wordt licht en overzichtelijk. Ik voel rust en vertrouwen. Dat ik het kan. Dat ik ok ben. Op de rechterbovenhoek van mijn Visionboard staat een afbeelding van het bos, met de tekst ‘De natuur is een oplaadstation en geeft ons wat we nodig hebben’.  Ik weet dit en ervaar dit elke keer weer. Waarom loop ik hier dan niet vaker?

Een agenda die Nee roept
Nou kan ik gaan beweren dat ik het druk heb, maar waar het op neer komt is dat ik het geen prioriteit geef. Mijn agenda weet ik nogal goed te vullen de laatste tijd. Een leuke nieuwe baan, daarnaast nog wat projecten. Ik vul er makkelijk een werkweek mee. En er komt meer op mijn pad, waar ik betrokken bij wil zijn, dus zeg ik Ja, al roept mijn agenda Nee. Na de werkweek vult zich het weekend. En alles wat ik doe is leuk. En belangrijk. En ik kies er bewust voor.

Doen doen doen
Mijn valkuil is dat ik niet meer uit de actiestand kom. Ik ben steeds bezig, met doen doen doen. En tijdens al die actie ga ik eraan voorbij dat tijd met mezelf ook leuk en belangrijk is. Ik richt mijn aandacht steeds naar buiten, naar waar ik mee bezig ben, naar wat ik allemaal nog wil doen. En vergeet in al die drukmakerij om mijn aandacht naar binnen te richten. Om af te stemmen op wat ik wil en nodig heb. Ik stap in de doorrenstand en uit de verbinding met mezelf.

De tijd tussen weten en doen
Dat doorrennen, dat kan ik tegenwoordig gelukkig niet meer zo goed. Ik heb meteen door dat ik niet zo handig bezig ben. Toch heb ik vaak nog wat tijd nodig voor het doorbreken van die actiestand. De tijd tussen weten en doen. Ondertussen word ik wat wiebelig. Raak ik wat vermoeid. Wat sneller geïrriteerd. Gevoeliger ook. Als er nu iets gebeurt, een kink in de communicatie, een vertraging, een afwijking van mijn plan, dan brengt dat me uit balans. En ik weet even niet meer hoe ik daar ook alweer mee omging. En omdat ik niet in verbinding sta met mezelf, ga ik twijfelen. Klopt het wel wat ik aan het doen ben? Maak ik de juiste keuzes? Is dit van mij of laat ik het bij de ander? Doe ik hier iets mee of laat ik het aan me voorbij gaan?

Hier komen hoort daar gewoon bij
Weet je wat nou zo fijn is? Het terugkomen bij mezelf duurt tegenwoordig nooit lang. Gisteren vroeg ik me nog af hoe ik dat ook alweer altijd deed. Nu ik hier loop, in het bos, glimlach ik en voel ik, ik ben er al. Ik heb een sterke basis gecreëerd in de afgelopen jaren, waar ik steeds weer uitkom. Vanaf hier is alles duidelijk. Vanuit hier weet ik: ja, het klopt wat ik aan het doen ben. Ik ben op de juiste weg. En vanuit hier kom ik weer in actie. Het gaat niet om hoeveel ik doe. Het gaat om hoe ik het doe. En om wat ik nalaat. Ik doe dus al die leuke dingen. En ondertussen blijf ik in contact met mezelf. Ik voel of het ok is wat ik doe, of het klopt. Of deze versnelling goed is, of dat ik wil vertragen of versnellen. Ik doe al die leuke en belangrijke dingen. En hier komen, dit bosbaden, hoort daar gewoon bij.

Add a Comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *